Tradycja wielu głosów
Kabała to nie jeden wykres ani zestaw uniwersalnych praw. Jej historyczne formy rozwijały się w obrębie judaizmu, wokół interpretacji Pisma, hebrajskiego języka, modlitwy, kosmologii i życia wspólnotowego. Wśród ważnych nurtów są średniowieczne szkoły hiszpańskie i prowansalskie, późniejsza kabała Safedu oraz tradycje chasydzkie. Osobnym zjawiskiem jest zachodnia kabała chrześcijańska i hermetyczna, która wykorzystywała niektóre elementy żydowskiej symboliki w odmiennych systemach.
Naszym zadaniem jest pokazywać związki bez zacierania różnic. Gdy omawiamy sefirot i Drzewo Życia, wskazujemy, o jakim ujęciu mówimy: historycznym, tradycyjnym, porównawczym czy autorskim.
Kabała Żywa
Projekt Kabała Żywa rozwija współczesną ścieżkę lektury i interpretacji. Do zaplecza należą tomy trylogii Drzewo Życia: Źródło i przepływ, Dziesięć sefirot, Drzewo w ruchu, a także cykl Pęknięcie i naprawa. Są to autorskie opracowania, które należy czytać obok źródeł, a nie zamiast nich.
W jaki sposób rozpocząć naukę
Pierwszy etap to słownik: sefira, Ein Sof, emanacja, tikkun, różne obrazy stworzenia i naprawy. Drugi — historia tekstów i szkół. Dopiero trzeci prowadzi do porównania diagramów, wyobrażeń i praktyk interpretacyjnych. Na naszych kartach lektury zaznaczamy, gdzie pojęcie ma poświadczenie historyczne, a gdzie pochodzi z nowoczesnej tradycji hermetycznej.
Dla osób zainteresowanych tekstami polecamy również Księgę Kontemplacji (Sefer ha-Iyyun) — po weryfikacji wydania i podstawy źródłowej.
Zobacz również: Hermetyzm, Teozofia, Biblioteka.